تاريخ : چهارشنبه 30 بهمن1387 ساعت: 11:0 بعد از ظهر

 در ديگران مي جويي ام اما بدان اي دوست
 اينسان نمي يابي ز من حتي نشان اي دوست
 

من در تو گشتم گم مرا در خود صدا مي زن
 تا پاسخم را بشنوي پژواك سان اي دوست

در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من
سردي مكن با اين چنين آتش به جان اي دوست
 

گفتي بخوان خواندم اگر چه گوش نسپردي
حالا که لالم خواستي پس خود بخوان اي دوست

من قانعم آن بخت جاويدان نمي خواهم
گر مي تواني يك نفس با من بمان اي دوست

يا نه  تو هم  با  هر  بهانه شانه خالي كن
 از من  من اين برشانه ها بار گران اي دوست

نامهرباني را هم از تو دوست خواهم داشت
بيهوده مي كوشي بماني مهربان اي دوست
 

انسان كه مي خواهد دلت با من بگو آري
 من دوست دارم حرف دل را بر زبان اي دوست

تاريخ : چهارشنبه 30 بهمن1387 ساعت: 10:56 بعد از ظهر

زمانه وار اگر مي پسنديم كر و لال
 به سنگفرش تو اين خون تازه باد حلال

مجال شكوه ندارم ولي ملالي نيست
كه دوست جان كلام من است در همه حال

قسم به تو كه دگر پاسخي نخواهم گفت
به واژه ها كه مرا برده اند زير سوال
 

تو فصل پنجم عمر مني و تقويمم
بشوق توست كه تكرار مي شود هر سال

ترا ز دفتر حافظ گرفته ام يعني
 كه تا هميشه ز چشمت نمي نهم اي فال

مرا زدست تو اين جان بر لب آمده نيز
نهايتي ست كه آسان نمي دهم به زوال
 

خوشا هر آنچه كه تو باغ باغ مي خواهي
 بگو رسيده بيفتم به دامنت ، يا كال ؟

اگر چه نيستم آري بلور، بارفتن
مرا ولي مشكن، گاه قيمتي است سفال

بيا عبور كن از اين پل تماشايي
 ببين چگونه گذر كرده ام ز هر چه محال

ببين بجز تو كه پامال دره ات شده ام
كدام قله نشين را نكرده ام پامال

تو كيستي ؟ كه سفركردن از هوايت را
 نمي توانم حتي به بالهاي خيال

تاريخ : سه شنبه 29 بهمن1387 ساعت: 11:3 بعد از ظهر

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم
"بايد برم" براي تو فقط يه حرف ساده بود
کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود
شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه
شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه
***

سفر هميشه قصه ی رفتنه و دلتنگيه
به من نگو جدايي ام  قسمتي از زندگيه
هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره
ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره
هميشه يک دله غريب يه گوشه تنها مي مونه
يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه
***
دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون
اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون
بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه
ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه
***
بمون واسه خونه‌اي که محتاج عطر تن توست
بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست

تاريخ : جمعه 27 دی1387 ساعت: 10:9 بعد از ظهر

اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است
 دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است

اكسير من نه اينكه مرا شعر تازه نيست
 من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است
 

دريا و من چه قدر شبيهيم گرچه باز
من سخت بيقرارم و او بيقرار نيست
 

با او چه خوب مي شود از حال خويش گفت
 دريا كه از اهالي اين روزگارنيست

امشب ولي هواي جنون موج ميزند
دريا سرش به هيچ سري سازگار نيست
 

تاريخ : پنجشنبه 26 دی1387 ساعت: 4:46 قبل از ظهر

تاريخ : پنجشنبه 26 دی1387 ساعت: 4:44 قبل از ظهر

تاريخ : چهارشنبه 4 دی1387 ساعت: 10:23 بعد از ظهر

هيچ كس نمي تواند به عقب برگردد و از نو شروع كند اما همه مي توانند از همين حالا شروع كنند و پايان تازه اي بسازند.

No one can go back and make brand new start, anyone can start from new and make a brand new ending.

خدا روز بدون رنج، بدون خنده، بدون اندوه، و آفتاب بدون باران  وعده نداده است.اما او توان پايداري در آن روزها ، و وعده تسلي پس از اشك و چراغ راه را داده است.

God didn't promise days without pain, laughter, without sorrow, sun without rain, but he did promise strength for the day, comfort for the tears, and light for the way.

مشكلات مانند دست اندازهاي جاده اند.كمي از سرعت تان كم ميكنند، اما جاده صاف بعد از آن لذت خواهيد برد، زياد روي دست اندازها توقف نكنيد.به حركت تان ادامه دهيد!

Disappointments are like road bumps, they slow. You down a bit but you enjoy the smooth road afterwards. Don't stay on the bumps too long. Move on!

وقتي ناراحتيد از اين كه به چيزي كه مي خواستيد نرسيديد محكم بنشينيد و خوشحال باشيد، زيرا خداوند در فكر چيز بهتري براي شماست.

When you feel down because you didn't get what you want, just sit tight and be happy, because god has thought of something better to give you.

وقتي اتفاقي براي تان مي افتد، چه خوب و چه بد، به معنايش فكر كنيد. در پشت اتفاقات زندگي منظوري نهفته است، كه به شما ياد مي دهد چه طور بيشتر بخنديد و سخت گريه نكنيد.

When something happens to you, good or bad, consider what it means. There's a purpose to life's events, to teach you how to laugh more or not to cry too hard.

شما نمي توانيد كسي را وادار كنيد دوستتان بدارد. اما مي توانيد به كسي تبديل شويد كه دوستش مي دارند.

You can't make someone love you. All you can do is being someone who can be loved.

بهتر است غرورتان را به خاطر كسي كه دوستش داريد از دست بدهيد، تا اينكه او را به خاطر غرورتان ازدست بدهيد.

It's better to lose your pride to the one you love than to lose the one you love because of pride.

ما زمان زيادي صرف مي كنيم تا كسي را براي دوست داشتن پيدا كنيم يا خطاي كساني را كه دوست داريم بگيريم. اما چه خوب مي شد اگر اين زمان را براي بيشتر محبت كردن صرف مي كرديم.

We spend too much time looking for the right person to love or finding fault with there we already love. When instead we should be spending the time to love.

هرگز يك دوست قديمي را ترك نكنيد . جانشيني براي او پيدا نخواهيد كرد دوستي مانند شراب است، هرچه كهنه تر، بهتر.

Never abandon an old friend. you will never find one who can take his place. Friendship is like wine; it gets better as it grows older.   

تاريخ : شنبه 23 آذر1387 ساعت: 11:22 قبل از ظهر

دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ است…

دلم برای کسی تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هدیه می دهد …

دلم برای کسی تنگ است که با زیبایی کلا مش مرا در عشقش غرق می کند…

دلم برای کسی تنگ است که تنم آغوشش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد…

دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هایش را آرزو دارد…

دلم برای کسی تنگ است که گوشهایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد …

دلم برای کسی تنگ است که چشمانم ، چشمانش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست…

دلم برای کسی تنگ است که اشکهایم را دیده…

دلم برای کسی تنگ است که تنهاییم را چشیده…

دلم برای کسی تنگ است که سرنوشتش همانند من است…

دلم برای کسی تنگ است که دلش همانند دل من است…

دلم برای کسی تنگ است که تنهاییش تنهایی من است…

دلم برای کسی تنگ است که مرهم زخمهای کهنه است…

دلم برای کسی تنگ است که محرم اسرار است…

دلم برای کسی تنگ است که راهنمای زندگیست…

دلم برای کسی تنگ است که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کند…

دلم برای کسی تنگ است که دوست نام اوست…

دلم برای کسی تنگ است که دوستیش بدون (( تا )) است…

دلم برای کسی تنگ است  که دل تنگ دل تنگی هایم است…

دلم برای کسی تنگ است

تاريخ : سه شنبه 19 آذر1387 ساعت: 8:52 قبل از ظهر

واسه چشمام پل رنگين کمان باش.

من اسير باد و بارونم شب و روز.

 عزيزم تو گل این باغ بی نام و نشون باش.

عزيزم آسمونم بی ستاره است.

دلم مثل ابر پاره پاره است.

تو تک ستاره ی آسمون منی.

تو مرحم دل هزار چاک منی.

دوباره امشب عطر تو پيچيده در باد.

امشب نفس کشيدن هم برام عمر دوباره است.

گل نازم بگو بارون بباره

که چشماتو ياد من بياره.

تماشای تو زير عطر بارون

چه با من میکنه امشب دوباره.

 گل نازم دوستت دارم

تاريخ : جمعه 15 آذر1387 ساعت: 2:25 بعد از ظهر

مهربانی را بياموزيم

فرصت آيينه ها در پشت در مانده است

روشنی را می شود در خانه مهمان کرد

می شود در عصر آهن

                     - آشناتر شد

سايبان از بيد مجنون ،

                     - روشنی از عشق

می شود جشنی فراهم کرد

                      می شود در معنی يک گل شناور شد

مهربانی را بياموزيم

موسم نيلوفران در پشت در مانده است

موسم نيلوفران يعنی که باران هست

                      يعنی يک نفر آبی است 

موسم نيلوفران يعنی

                      يک نفر می آيد از آن سوی دلتنگی

می شود برخاست در باران

دست در دست نجيب مهربانی

                      می شود در کوچه های شهر جاری شد

می شود با فرصت آيينه ها آميخت

                      با نگاهی

                      با نفس های نگاهی

                      می شود سرشار -

                      - از رازی بهاری شد

دست های خسته ای پيچيده با حسرت

چشم هايی مانده با ديوار روياروی

                    چشمها را می شود پرسيد

آسمان را می شود پاشيد

می شود از چشمهايش ...

                     چشمها را می شود آموخت

می شود برخاست

می شود از چارچوب کوچک يک ميز بيرون شد

می شود دل را فراهم کرد

می شود روشنتر از اينجا و اکنون شد

جای من خالی است

جای من در عشق

جای من در لحظه های بی دريغ اولين ديدار

جای من در شوق تابستانی آن چشم

جای من در طعم لبخندی که از دريا سخن می گفت

جای من در گرمی دستی که با خورشيد نسبت داشت

جای من خالی است

من کجا گم کرده ام آهنگ باران را ؟!

من کجا از مهربانی چشم پوشيدم؟!

می شود برگشت

می شود برگشت و در خود جستجويی داشت

                    در کجا يک کودک دهساله در دلواپسی گم شد ؟!

                   در کجا دست من و سيمان گره خوردند؟!

می شود برگشت

تا دبستان راه کوتاهی است

می شود از رد باران رفت

می شود با سادگی آميخت

می شود کوچکتر از اينجا و اکنون شد

می شود کيفی فراهم کرد

دفتری را می شود پر کرد از آيينه و خورشيد

در کتابی می شود روييدن خود را تماشا کرد

                   من بهار ديگری را دوست می دارم

جای من خالی است

جای من در ميز سوم ، در کنار پنجره خالی است

جای من در درس نقاشی

جای من در جمع کوکبها

جای من در چشمهای دختر خورشيد

جای من در لحظه های ناب

جای من در نمره های بيست

                      جای من در زندگی خالی است

می شود برگشت

اشتياق چشم هايم را تماشا کن

می شود در سردی سرشاخه های باغ

                      جشن رويش را بيفروزيم

دوستی را می شود پرسيد

چشمها را می شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست

                      مهربانی را بياموزيم...

تاريخ : چهارشنبه 13 آذر1387 ساعت: 1:24 بعد از ظهر

تاريخ : یکشنبه 3 آذر1387 ساعت: 10:31 قبل از ظهر

اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است
  دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است 
 

اكسير من نه اينكه مرا شعر تازه نيست
  من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است
 

دريا و من چه قدر شبيهيم گرچه باز
 من سخت بيقرارم و او بيقرار نيست 
 

با او چه خوب مي شود از حال خويش گفت
  دريا كه از اهالي اين روزگارنيست 
 

امشب ولي هواي جنون موج ميزند
 دريا سرش به هيچ سري سازگار نيست 
 

 اي كاش از تو هيچ نمي گفتمش ببين
 دريا هم اينچنين كه منم بردبار نيست 
 

تا این غزل شبیه غزلهای من شود
چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم
اما چقدر دلخوشی خوابها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست
آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟

تاريخ : چهارشنبه 22 آبان1387 ساعت: 1:37 بعد از ظهر

دو چشمم، مرمرين از بارش غم بود، باور كن

و پشتم از غم هجران تو خم بود، باور كن

ميان بيت‏بيت‏شعر من بغضى نهان مى‏شد

وجودم غرق در، درياى ماتم بود، باور كن

كجايى، اى حضور مبهم زيباى فرداها

كه تفسير نگاهم واژه غم بود، باور كن

ميان موجهاى التماس و غربت و هجران

دو دستم عاشق دامان خاتم بود، باور كن

بيا ديگر كه سهراب وجودم زخمى زخميست

كه بى تو نوشدارو جرعه‏اى سم بود، باور كن

هزاران جمعه بى تو تا خدا رفتم ولى افسوس

كه در راهم صفاى همسفر كم بود، باور كن

دو چشمم، مرمرين از بارش غم بود، باور كن

و پشتم از غم هجران تو خم بود، باور كن

ميان بيت‏بيت‏شعر من بغضى نهان مى‏شد

وجودم غرق در، درياى ماتم بود، باور كن

كجايى، اى حضور مبهم زيباى فرداها

كه تفسير نگاهم واژه غم بود، باور كن

ميان موجهاى التماس و غربت و هجران

دو دستم عاشق دامان خاتم بود، باور كن

بيا ديگر كه سهراب وجودم زخمى زخميست

كه بى تو نوشدارو جرعه‏اى سم بود، باور كن

هزاران جمعه بى تو تا خدا رفتم ولى افسوس

كه در راهم صفاى همسفر كم بود، باور كن

تاريخ : چهارشنبه 22 آبان1387 ساعت: 1:34 بعد از ظهر

شب را دوست دارام به خاطر سكوتش

سكوت را دوست دارم به خاطر آرامشش

آرامش را دوست دارم به خاطر بودنش در تنهايي

تنهايي را دوست دارم بخاطر بودنش در عشق

و عشق را دوست دارم به خاطر دوست داشتن تو ...

تاريخ : جمعه 17 آبان1387 ساعت: 3:16 بعد از ظهر

تاريخ : پنجشنبه 9 آبان1387 ساعت: 10:51 قبل از ظهر

تاريخ : پنجشنبه 9 آبان1387 ساعت: 10:43 قبل از ظهر

تاريخ : پنجشنبه 9 آبان1387 ساعت: 10:41 قبل از ظهر

پاییز میگذرد و زمستان می آید 

 و ما همچنان در تلاش و تکاپو

 برای پشت سر گذاشتن قله های سبز و خاکستری زندگیمان به سر می بریم

گاه دریا را فراموش میکنیم و دل به جریان زندگی می سپاریم

 و هر حادثه را تقدیر خود می دانیم

و گاه چه زیبا در خیال خود غوطه وربر فراز زیبایی ها پرواز میکنیم

و پرواز عجب لذت خوبیست

ولی حیف... روزی ،شبی ،لحظه ای دلگیر می شویم ،

میگرییم و راهی جز خیال نمی جوییم

 اما به راستی چرا؟

 و این راه زندگیست گویی شادی و غم با هم پیمان بسته اند

 که گاه در شادترین دقایق دل می سوزد و چشم می گرید

و در این میان خدا تنها کسی است که همواره با ماست...

تاريخ : پنجشنبه 9 آبان1387 ساعت: 10:38 قبل از ظهر

تاريخ : پنجشنبه 9 آبان1387 ساعت: 10:36 قبل از ظهر

با خود گفتم٬ باران که ببارد می آیی٬ ولی تو نیامدی!
با خود گفتم٬ عاشق بارانی٬ آخر تو خود بارانی٬ ولی تو نیامدی!
با خود گفتم٬ شاید با باران بعدی می آیی٬
با خود گفتم٬ اینبار چشم به آسمان میدوزم٬ شاید باران ببارد٬
باران هم بارید٬ ولی تو نیامدی!
.
.
.
.
عشق بهار زیر باران خیس شد٬
چشمان بهار همرنگ باران شد٬
تنش بوی باران گرفت٬
سکوتش صدای باران گرفت٬ ولی تو نیامدی!
پشت پنجره اشک ریختم٬
سراغت را از پروانه ها گرفتم٬
نجواهای عاشقانه ام را در گوش قاصدک گفتم٬
از ستاره ها جویای احوالت شدم٬
ولی تو نیامدی!
.
.
.
.
و امشب باز باران می بارد٬ نازنینم!
می گویند باران رحمت است٬
بوقت باران٬ هر آرزویی کنی٬ اجابت است٬
من تو را از باران میخواهم٬
آخر بهار دارد میرود٬
شاید تا بهار آینده٬ دیگر باران نبارد٬
چرا نمی آیی؟
.
.
مگر دلتنگ بهار نیستی؟
مگر عطر یاسها را از یاد پرده ای؟
مگر...
.
.
.

تاريخ : شنبه 27 مهر1387 ساعت: 2:27 بعد از ظهر

تاريخ : شنبه 27 مهر1387 ساعت: 2:20 بعد از ظهر

تاريخ : شنبه 27 مهر1387 ساعت: 2:17 بعد از ظهر

تاريخ : شنبه 27 مهر1387 ساعت: 2:15 بعد از ظهر

تاريخ : شنبه 27 مهر1387 ساعت: 2:13 بعد از ظهر

تاريخ : شنبه 27 مهر1387 ساعت: 2:9 بعد از ظهر

تاريخ : جمعه 19 مهر1387 ساعت: 9:14 قبل از ظهر

کاش می شد که از احساس گل یاس نوشت

کاش می شد که غم باغچه را پنهان کرد.

کاش می شد دل شعمدانی ها را

پیش پیچک نشکست.

کاش آدمها هم

مثل گلها بودند

عطرشان جاری بود

روحشان مست نسیم

دلشان صاف چو آئینه ی صبح

چشمشان ژاله به هنگام وداع.

کاش ... عاشق بودند, همه ی اهل زمین.

کاش عاشق بودند...

تاريخ : سه شنبه 16 مهر1387 ساعت: 11:31 قبل از ظهر

تاريخ : سه شنبه 9 مهر1387 ساعت: 2:49 بعد از ظهر

کم کم غروب ماه خدا دیده می شود

صد حیف زین بساط که بر چیده می شود

در این بهار رحمت و غفران و مغفرت

خوشبخت آن کسی است که بخشیده می شود. 

تاريخ : پنجشنبه 4 مهر1387 ساعت: 11:54 بعد از ظهر

در من هزار حرف نگفته
هزار درد نهفته
 هزاران هزار دریا هر لحظه در تپیدن و طغیانند
در من هزار آهوی تشنه
در خشکسال دشت پریشانند
در من پرندگان مهاجر
ترانه های سفر را
 در باغ های سوخته می خوانند
با من که در بهار خزانم قصه های فراوانی ست
با من که زخم های فراوانی
بر گرده ام به طعنه دهان باز کرده اند
هر قصه یک ترانه
هر ترانه خاطره ای دیگر
هر عشق یک ترانه ی بیدار است
در خامشی حضورم ، حرف مرا بفهم
یا برای عشق ، زبانی تازه پیدا کن
تا درد مشترک
زبان مشترکمان باشد
حرف مرا بفهم و مرابشنو
این من نه ،‌ آن من دیگر
آنکس که پنجره ی چشم های من او را
 کهنه ترین قاب است
از پشت پنجره ی زندان
حرف مرا بفهم
که فریاد تمامی زندانیان
در تمامی اعصار است
در گیر و دار قتل عام کبوترها
در سوگ شاخه های تکه تکه ی زیتون
وقتی که از دل جوان ترین جوانه های عاشق باغ ماه
بر مسلخ همیشگی انسان
در لحظه ی شکفتن فریاد
باران سرخی از ستاره سرازیر است
آن سان که هر ستاره دلیل شرمساری خورشید های بسیاری
از برآمدنشان است
تو گریه می کنی
از عمق آشنای جنگل چشمانت
از عمق جنگلی که در آن پاییز ، در غروب به بغض نشسته
باران بی دریغ اشک تو می بارد
تا عطر خیس جنگل پاییز
در من هوای گریه برانگیزد
آنگاه از چشم ذهن من
شعری بسان گریه فرو ریزد
من شعر می نویسم
 تو با ترانه های عاشق من ، عاشق
تو با ترانه های تشنه ی من دریا
بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه می شوی
تو گریه می کنی
تو لحظه های شعر مرا ،‌ در خویش تجربه کرده
یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی
یا با ترانآهای من بر لب
به رویا رویی جلادان به مسلخ خویش می شتابی
یعنی که با منی
دیروز
امروز
تا هنوز و همیشه
ایا زبان متشرک این نیست ؟
آن زبان تازه که می گفتم ؟
ایا زبان مشترک این نیست ؟